madlin

2005-04-13T00:08:00.000-07:00

گاه سوی وفا روی..

گاه سوی جفا روی..

آن منی کجا روی؟

بی تو به سر نمیشود....

2005-03-26T07:12:00.000-08:00

بدرقه ام کن..

امشب که همه میخوابند، تو چشمهایت را به آسمان بدوز و یاد دستهای من باش که روی صورتت رامی گیرند و میروند

امشب که همه میخوابند، تو چشمهایت را ببند و یاد صورتم باش که بروی چشمهایت می خندد و میرود

امشب که همه میخوابند ، تو بیدار بمان و یاد نفسهایم باش که روی صورتت آرام می گیرندو میروند

امشب که میخوابی
عزیزترینم
یاد بوسه ای باش که روی گونه ات شکفته میشود مدام ومیروم...

امشب که میخوابی
دلتنگ ترینم
یاد من باش که عاشقانه می گویم و میروم

دلتنگی ام را
امشب که همه می خوابند
تو ترانه کن و تا برگشتنم هرشب بخوان

دوستت دارم

2005-03-24T10:16:00.000-08:00

پنجاه و نه بار
نوشتم تاگفته باشم این روزهای باتو بودن و بی تو نماندن ، اگر هم حتی وصله شوند به تن عاشقی ام و هرروز کهنه تر ونخ نماتر شود این شولای مقدس..
اگر حتی بجنگم با دوست داشتنی که هست اما سکرش را میگیرانی انگار هرروز که میخواهم که نیست که باید باشد و نیست...

پنجاه و نه بار
نوشتم تا گفته باشم این تن به تو عادت که نمی کند هیچ ، تشنه تر هم هست ، میشود و میسوزد اما خاموش. آتش میشود اما نه گرم وداغ و روشن بل مثل آن چراغ بزرگی که ته آسمان روشن است و من هنوز ، بی هیج حس نکبت گرفته ی تنهایی ،آرام آرام سرم را بالا میگیرم و میبینم فقط نقطه ای نورانی را که نمی دانم چقدر بزرگ است ، بزرگی ، بی نهایتی ، روشنی ، گرمی ...

که هر چه می خواهم در تو هست و من نمی دانم.
که هر چه میدانم در تو هست و من نمیدانم.

پنجاه و نه بار
نوشتم تا بگویم نمیدانم تورا داشتن همان است که می خواهم و باید.
اما مگر پرنده می داند شوق آسمان داشتن را..

من پرنده ی آسمان توام که بزرگ ترینی
آبی ترینی
بلندترینی

پنجاه و نه بار
که کم است .
کم است پنجاه و نه بار زانو زدن جلوی قبله ی چشمانی که شفا ست.
هیچ است پنجاه و نه بار بوسه زدن روی دستهایی که نجات است.
چه بی صلابت است پنجاه و نه بار صدا زدن نامت که ذکر است، ذکر است ، ذکر است...

مرا ببخش پاک ترین
که پنجاه و نه بار نوشتم و هیچ نگفتم

یک چیز را ننوشتم که فقط فریادش بزنم در بلندای دوست داشتنی که نمی فهمم از کجاست و تا کجاست .. که طنین اش ر امی شنوی حتی اگر خودش را نه

فقط فریادش می کنم که عزیزترین،

با من بمان

نه پنجاه و نه بار
که تا نفسم شوق بوئیدنت را دارد

فریاد میزنم

بامن بمان....

2005-01-25T11:21:00.000-08:00

" بگو دوستم نداري تا باور كنم كه هرگز ديگر برايم اين كاغذهاي شيشه اي را سياه نمي كني!
بگو دوستم نداري مادلن تا باور كنم!

نمي نويسي؟"

2005-01-22T08:05:00.000-08:00

چه ها کردم با تو عزیزترین
میبینی؟
و تو همیشه صبور بودی ، همیشه..
دروغ گویی را من به تو آموختم آنچنان که به روی من نگاه کنی و صادقانه بگویی دوستت دارم...
خودخواهی من ، همیشه یادت می ماند حتما که تو چه کشیدی مهربان ترینم...
من آزار دادم تو را مثل بچه ای که مادرش را
یا پیری که زندگی اش را..
من پیرتراز هم قدم شدن با تو بودم استوارترین..پیرتر
بگذر از اینهمه آزار که با دستانم.. همین دستها برایت هدیه آوردم..
دیگر نمی بینشان که آرام پشتت بگذارم و تو برایم بچگی کنی هی ساده ترینم..
دیگر نمی گذارم بیش از این بشکنی در خود
نگرانی یعنی همه ی این ها که برایم داری میفرستی و من از هیچ کدامشان برای تو چیزی هدیه نکردم..
تو همیشه نگران من بودی و من همیشه خودخواه و بد وزشت و احمق و گرگ صفت.
دیگر نمی گذارم..
بس از مهربان ترینم بس است اینهمه شکنجه که من کردمت
من من من..
همه ی گفته هایت عین حقیقت بودندو من اما دروغگویی پست و کثافت
آرام باش بهترین آرلم
روباه مکار قصه های بچگی را کشتی..
تمام شد.
مرا ببخش عزیزترین
مرا ببخش مهربان ترین
مرا ببخش

جبرانش هم حتی دیر شده..حتی جبرانش هم دیر شده وقتی پیچیدی و دور شدی از سوی چشمهای ن گ ر ا ن م ؟؟
به خدا که بودند..
جبرانش هم دیر شد..

اما نگفتی که من
این همین لعنت شده ی چشمهایت
چه کرد با تو اینجنین؟

2005-01-15T02:53:00.000-08:00

تنها عاشقانه ی آرام من...
دیگر ترس از گذشتن نیست.
دیگر ترس از نگفتن نیست .
دیگر ترس از نماندن نیست
راستش را بخواهی دیگر ترس از هیچ چیز نیست این روزها
تنها اطمینان است که میبینم و هست.
مطمئن بودن به قسمتی از وجودم که فنا ندارد دیگر و آخرین بار در نگاه تو، پوست انداخت و کامل شد.
هرچه بود ، دیروز ، در آغوش تو طعمه ی جوری دلتنگی و دلواپسی شد ومرد.
هر چه که بود و نبود ،دیروز، در آغوش تو عشق شد وروی چشمهایم تابید.
هر چه بود و آنچه که نبود . .

جاودانه ترین ِ وجودم آن تویی که دیگر برایم همیشگی ترینی.
دریابش... قرار است دیگر فقط برای تو بخواند..

2005-01-10T10:17:00.000-08:00

چه آشنا
چه آرام
چه عاشق...

"
در یکی از همین ترانه ها که برایت می خوانم ، تمام می شوم.
درست در عاشقانه ترینشان.
درست در نبض صدا.
درست در نقطه ی تلاقی نبض و ترانه با صدای قلب تو ....

سرم را روی سینه ات بگیر! "

2005-01-03T09:07:00.000-08:00

چشمهایت آیه اند مدام...

هر روز که بر من بازشان میکنی، رسالت عشق میگیرم از دو سیاه بی بدیل..

2004-12-28T09:16:00.000-08:00

نگاه کن...

خورشید چشمهای توست؟

می سوزاندم آرام.

2004-12-25T07:46:00.000-08:00

دستانت آسمانی...... بانو

چشمانت رویایی...... بانو

قدمت بهشتی...... بانو

می گذاری ببوسمشان امشب؟

2004-12-25T04:22:00.000-08:00

صداي تو،نجواي عاشق ساز تو، فقط وقتهايي نمي آيد كه لبهايت را به من مي بخشي..
لبهايت را به تن من ميبخشي..
تو
لب هايت
را
...
لبهايت را چه آرام ...
و چه آرام ترم ميكني .

دوستت دارم
اي ترانه ساز همه ي وجودم

2004-12-22T10:56:00.000-08:00

گفتم بهار
- خنده زدوگفت:
ای دریغ ،
دیگر بهار رفته نمی آید.

گفتم پرنده؟
گفت: اینجا پرنده نیست.اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست.

گفتم "درون چشم تو دیگر. . .؟
گفت:
دیگر نشان ز باده ی مستی دهنده نیست.
اینجا بجز سکوت، سکوتی گزنده نیست.

اینجا بجز سکوت. . .
سکوت
سکوت
.
.
.

2004-12-20T11:55:00.000-08:00

بلندترین آسمان عشقم
امشب
اندازه شب تو میشود؟

یلدایت، آبی...
که انگار رنگ دریایی چشمهای توست در شبهای من.

یلدایت آبی...
تمام آرزوی من.

2004-12-18T11:11:00.000-08:00

بخواب ترانه! امشب من و تو تنهاييم!
دستهاي كوچكت را روي گونه هاي يخ كرده ات بگذار،هيچ كس تو را دوست ندارد.
چرا گريه مي كني طفلك؟بخواب! بخواب روي دستهايي كه تنهاترين دستهاي جهانند حالا....بخواب !
بهانه نگير!
تو قول داده اي ديگر هيچ چيز نگويي!
تو قول داده اي و .... سكوت .....
چرا اشكهايت را .....
چرا چشمهايت را ....
حالا بخواب.آنقدر تنهايي امشب كه خوابت نبرد حتي!
آنقدر تنهايي حالا تا صبح ضجه زده باشي و كسي ندانسته باشد كه چشمهايت كدام درد را گواهي كدام بغض آمده اند.
تو تنهايي غزلك!
تو تنهايي كه همه به بودنت حسادت مزمن دارند.
تو تنهايي و دردهاي تو مال سينه ي خودت هستند و زخمهايت مال دستهاي خودت و فريادت مال گلوي خودت.
تو تنهايي و توي خوابهايت كسي مدام گريه مي كند و صداي زخم - ناله هايش تو را مي پراند از آغوش آرامشي كه نيست .....بخواب!
بخواب!
من آنقدر از خودم خسته ام كه يادم مي رود كجاي آن تخت مي شد تو را خواب كرد اما تو خودت بخواب و اصلا بهانه نگير كه مي خواهم گلويم را امشب بريده باشم و اين بغض را درآورده باشم كه هر شب ديگر راحت بخوابي.
اصلا بهانه نگر و مرا در سكوتم رها كن.
روزها چقدر دارند تكرار مي شوند.
آدمها دارند چقدردارند تكرار مي شوند.
شبها چقدر دارند تكرار مي شوند.
اما اين اشكها را هرگز هيچكس روي گونه هايش اينقدر داغ نداشته است كه تو داري.
و تو درك مفهوم اين خوشبختي را نمي تواني هنوز!
تنهاترين ترانه؟؟
چشمهايت را ببند و هرگز ديگر باز نكن!
هرگز!
هرگز!
هـــــــــــــــــــــــــــــــرگـــــــــــــــــــــــــــــــــــز!

2004-12-18T09:24:00.000-08:00

من اصلا انکار نمیکنم که هنوز تو را دوست دارم
اما
انکار هم نمیکنم که الان حالم دارد
از
تو
به هم م ی خ و ر د.
...................................................
...................................................

ویران شد.
ویران شد.
ویران شد.
هر چه بود در من ویران شد.
مگر آرزوی هزارباره ی پرواز...

از تو همان قدر دور میشوم، که میخواهی.

2004-12-18T06:02:00.000-08:00

باورم نمیشود که بوی نرگس امسال، اینهمه غیرمنتظره ، مرا در هم بریزد و خرد کند.

و این همان عشق بود که از تک تک نرگس ها فریاد میشد..

کاش به من می سپردشان..

دلم چقدر نرگس میخواست..
چقدر..
چقدر..
چقدر.

2004-12-15T10:30:00.000-08:00

و سپاس تمام وقتهایی را که وجودم در پی داشتن تو و رسیدن تو ، لرزه ی خوشحالی بر تن می گیرد مدام در این سرما.

و سپاس خدایی را که دوری تو را از این من ، به ساعت می شمارد و نه به روز و ماه و سال.

و سپاس دستانی را که وقتی از دستان عاشق سازت دورند ، صادق می مانند به همه ی بودنشان در کنار رقص تن تو.

و سپاس چشمانی را..

و سپاس لبهایی را ..

و سپاس توئی را ..

و سپاس توئی را که دیگر نمی دانم چطور خوانش میشود کردت دراین بغض ها و بغض ها و بغض های شبانه ام.

مرا رها اگر میکنی ،
مرا اگر حتی رها میکنی،
صدایم را بشنو گاهی که اینقدر شکر گذارت می خواهد که باشد..
ای بی نیاز ترین.

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری
چه بی تابانه تو را طلب میکن

2004-12-08T08:33:00.000-08:00

پاییز هم میگذرد غزلکم

پاییز هم میگذرد.

تواما تحمل کن..

تو
مرا با این خواستن
تحمل کن
... ... ...
با همین خواستنی که نمی بینی
نمی خواهی
نمی دانی

چشمهایت را به روی خورشید باز نکن
می خواهم روشن ترین غزل زندگیت را ، من خوانده باشم.

2004-12-07T08:15:00.000-08:00

من خالیم
پوچم... بی رمقم... خسته ام ... بی زارم... بی پناه جوری آغوشم... بی گرمای یک خواستنم...

من دیوانه ام
احمقم .. مریض یک کلامم .. بی خواب یک اتقاقم..

من حتی خوب هم نیستم .. من، حتی خوب هم نیستم .. من حتی، خوب هم نیستم ..
من دیگر ناتوانم .. من دیگر ناتوانم .. من دیگر ناتوانم ..

من عروسکم
من مترسکم ..من مجسمه ام.. مجسمه ی آزادی.. مجسمه می فهمی؟

من نگرانم... نه نه نه. من نگران هم دیگر نیستم..
من نمی فهمم .. من عاقل نیستم .. من به خدا احمقم.
چرا باور نمیکنید؟

من همان سه شنبه ای مُردم که نباید. من توی همان حرفهایی له شدم که نباید.. مرا توی همان شبی کفن شدم که ن با ید.
من خسته ام .. من ناتوانم .. من بیمارم .. من زجر میکشم .. من خسته ام ..
باور کن که من مرده ام.
فقط تو باور کن که من مرده ام.

رهایم کنید .. مرا همینجا رهایم کنید.
من دیگر خسته ام..
رهایم کُ نی د . .

2004-12-05T08:38:00.000-08:00

مریضِ بی درمان من،
زودتر صدایت را نثار این هوای تشنه ی شنیدن کن.
من،
تشنه ی صلابت این لب هایم وقتی که می رقصند.

برقصانشان بروی صورتم...

برقصانشان.

...*...*...*...

2004-12-04T11:36:00.000-08:00

اگر خواستنی نیستم.....
دیدنم کن لااقل ..
شاید دلت خواست، کمی عاشقی کند...

نگاهم کن نزدیکترین.

2004-12-02T10:03:00.000-08:00

اولین برف امسال
اولین باد امروز

بوی دست من
همیشه ی حضور تو

امروزه پر از یاد دیشب
دیشبِ پر از داغی تن

من ِ دی وا نه ی آ غوش تو

اولین برف امسال
اولین باد امروز

من

تو
.

2004-11-29T23:17:00.000-08:00

انگار تکه تکه های مرا دارد به هم می چسباند با دستهایش..
با نگاه هایش که هر چه می گذرد انگار دقیق تر تکه های مرا پیدا میکند..
پیدا کن عزیزترینم
پیدا کن همه ی این قطعه های پراکنده مرا، که نفهمیدم کی متلاشی شان کرده بودم..
من اگر بدانم دستهایت به دنبال دستهای من هم اینقدر عاشقانه میگردند، تکه تکه شان میکنم روی همین میز قهوه ای که داری آرام آرام می چسبانی هزار تکه از یک گوشه ی دوست داشتنم را..
پیدا کن عزیزترینم
پیدا کن چشمهایم را که هنوز نمیتواند فرق نگاه عاشقانه و نگاه عاشقانه ات را پیدا کند!
دستت را روی تکه ای از نگاهم بگذار و همیشه نگهش دار،
می خواهم بهشت را نزدیکتر ببینم..

2004-11-23T22:23:00.000-08:00

تا من بیا
امروز تا من بیا و نرو
تا خود من بیا و بمان
چه می شود مگر ؟
اگر بیایی و زنجیرت کنم به چشمهایم؟

2004-11-22T09:50:00.000-08:00

بیا بر نگردیم
بیا نبینیم
بیا صدایش نکنیم
یادت می آید خواب آن کودک بی دست را که می دید غرق شدن عزیزش ؟
بعدش هم پرواز عزیزترینش؟
بیا نخوابیم شجاعترین
من میترسم از نبودنت به هر بهانه ای.
به خدا میترسم.

بیا یادمان نیاید اصلا که اگر یادی مانده باشد..

دستمو بگیر شجاعترین..
من از بلندای این عشق میترسم..

بیا..
نسیم این بلندی
بیا..
پاکی این هوای ناب
بیا..
تازگی این سبزه ها
بیا ..
بیا..
بیا..

2004-11-20T06:09:00.000-08:00

غزلبانو

ناز نگاهت چند؟

غزلبانو

مستی چشمهایت تا کجا؟

غزلبانو

عنابی لبانت قرمزتر چقدر؟

غزلبانو...
عزلبانو...
عزلبانو...

غزلبانو

تمنای من تا به کی؟

2004-11-19T04:50:00.000-08:00

عزیزترین حضور من:

وقتی درخت ها هم به قار قار کلاغها عادت می کنند سالها،
تو چطور به حضور من
می خواهی که عادت نکرده باشی اینهمه.؟

من روزمرگی را در نفسهایت ، ته نشین چشمهایم میکنم مدام..
و تو مرا در بی نام ترین صداها که میزنی..

مرا دیگر صدایی از خواستنت، نیست که می کشاند به سویت انگار.. تو می گویی که نیست و من هم میگویم ،
هر چه تو میگویی.

2004-10-16T10:30:00.000-07:00

وقتی

پلک هایت را با هجوم عاشقانه ی نگاهم روی هم می گذاری ،
چشمهایت را روی خواستن همیشگی رو به خودت می بندی،
نگاهت را از روی التماس خفته ی دورن قلبم میدزدی

آری ، وقتی چشمهایت را می بندی

انگار که بخت من هم به خواب می رود..
انگار که نه
به خواب میرود..

2004-10-13T11:55:00.000-07:00

دلم میریزد حتی وقتی صدایت را هجی میکنم روی این گلوی خاک گرفته...
دلم میریزد آن زمان که اسمت را تکرار مدام می کنم که یادم بماند تمام الفبا را از کجا میشود عاشقانه ، تکرار کرد و پرستید..
دلم میریزد همان وقتی که مدام چشمهایم را روی صورت مهربانت، عزیزترینم می بندم که مبادا یه لحظه از نفسهایت را از یادم برود که کجا را میبوسید..
دلم را میریزاند همه ی وجودت که حاشا می شود مگر درهمه لحظه های عاشقی من؟!
دلم را میریزاند ، بهترین حادثه
دلم را میریزانی ، عزیزترین حضور
دلم را دریاب که بی تو شاید حرامش کنم به همه ی دوست داشتنم که نمی خواهم بی تو، عاشقت باشم ...
دلم عشق را با تو میخواهد..
دلم را دریاب...
دلم را دریاب شیرین ترین آرزوی من...
مرا و دلم را در این خواستن ها
دریاب.

2004-09-07T22:41:00.000-07:00

روزي سه نوبت در خودم ديوانه ميشوم:
صبح و ظهر و صبح...

شبها وقتي همه ي ديوانگان خوابند
قلب من منتظر نيزه هاي گرم و مكار چشمان توست

پس كجايي؟

تا از اين شب تر نشده بيا.

2004-08-28T11:53:00.000-07:00

دلم خاست اندازه همان نگاهی باشم که می اندازی هرروز به روی چشمهایم، بزرگ ، عمیق ، شفاف.
دلم خواست اندازه ی آن لحظه ای باشم که کنارت می گدازم و میمیرم و می خواهمت، تمام نشدنی و بی انتها.
دلم خواست به کوچکی لبانت شوم وقت بوسه، خواستنی وشیرین و طولانی.
دلم خواست تو بشوم وقت هم آغوشی ، بزرگ و گرم و چسبناک.
دلم همه ی اینها را همیشه خواست.
دلم همه ی اینها را وقت هایی خواست که نمی فهمیدم چه می خواهد..
مثل همان وقتهایی که چیزی میخواهی و نمی دانی چیست..
همه ی اینها را الان ،که دلم را به خاک خاطره سپردی، مثل حبابهای جا مانده ی ته شیشه ، یکی یکی به خاطر می آورم و قاب میگرم برای همین دیوارهای سیاه.
شاید دلم دیگر نخواهدشان...

اما، دلم هنوز.... تو....را....میخواهد.
عاشقانه.
چه کنم دیگر؟؟

2004-08-21T07:31:00.000-07:00

دیگر حرفم هم نمی آید حتی
آنقدر مرده ام که دیگر حرفم هم نمی آید.
چقدر گفتم اشتباه نکن بهترینم ، اشتباه نکن . .این ثانیه ها که با نفرت از من وبا نخواستن من میگذرد، دیگر برگشتنی نیست. تا کی مرا چوب اوهام شبانه ات بایدکه سیاه کند؟
تا کی پاهایم را فلک میکنی با باور نکردن ها و شک داشتن ها ودودلی های سنگ گونه ات که انگار سنگدل ترین معلمهای تاریخ را میخواهی که به میدان خون دعوت کرده باشی.
این گوش من میشنود به خدا همه ی نعره هایت را، میشنود همه ی فریادهایت را، میشنود که مدام میکشی انگار با ناخن هایت به روی همان دلی که بود و میخواست که باشد و الان پیدایش نیست. نه، از ترس نیست این پنهان شدنش که دیگر کدام حرفت را باور میخواهد بکند طفلک؟! اینهمه گفتی دوستش داری و اینهمه باورکرد که دوستش داری و ....
می خواهد که نباشد .. خودش ، می خواهد که نباشد. اجباری از من نبود . میگفت که میخواهد همان طور باشد که روزی دستش را میبوسیدی و مدام میشنید نفسهایت را که میگفت، آنچه باید..
دستانم هنوز بوی دست تو را میدهد همان وقتی که میگفتی زبر شده .. و فکر میکردم که این بو چه خوب دستت را نرم میکند همیشه.
اینقدر مرا به نگفتن دعوت کردی هربارکه میخواستم من هم گفته باشم چیزی لااقل ، که دیگر حرف زدنم هم نمی آید حتی.
اینقدر مرده ام ........ شاید اینقدر کشته ای ام که دیگر ضجه هم نمی کشاند این کلمات را به سوی دالان تنگ بی صدا مانده.
خدای من، روزی را برسان برای این من، که او، در لحظه هایش ، فکر زندگی کردن باشد و نه مرده گی پرستیدن.
آمین.
آنچنان داغ نبوسیدنت روی لبهایم بزرگ شده که جایش را میتوانم از زیر همین تابوت سیاه و پوسیده که با دستانت برایم ساختی ، نشانت دهم.
!می خواهی؟

2004-08-05T11:08:00.000-07:00

عشق درد نیست، ویرانی نیست، پریشانی نیست.
عشق دوست داشتن نیست، خواستن نیست.

عشق مرگ میشود گاهی که می خواهی از درد، آرام آرام سر بگذاری به همان ویرانه هایی که بوی جادو کننده ی مرده های عاشقی را حس میکنی n رتمام وجودت.

عشق همان مرگ است گاهی که نمی دانی این عشق است یا شوریدگی. نمی فهمی این کدام شور است که در تو متبلور میشود آنچنان که از پریشانی اش سرت را میگیرانی بین دو دست و فشار میدهی و فشارمی دهی و میخواهی که بمیری از درد نداشتن ها و ندیدن ها و نداشتن ها و باز نداشتن هایش.

عشق آن چنان مرگی میشود همان وقتها که چشمهایت را میدوزانی به تمام خاطرات خاک شده ی روزهای زنده بودنت. چه رنگهایی، چه لذت هایی، چه خواستن هایی داشتی پیشتر ها و....
حالا اشک آنچنان از چشمهای کبود شده ات می ریزند که دیگر مگر میتوانی ببینی اش حتی از پشت این قاب خاک گرفته ی بی جان لعنتی.
تا هزار سال هم میتوانی زل بزنی به همان قاب و اشک حسرتت این بارهم بخشکاند همه ات را.

عشق چه مرگی می شود آن جائی که می خواهی درآغوشش بگیری به رسم پیشتر ها و نیست.
آنجائی که هزار بارصدایش می کنی بلند تر از همیشه و عاشقانه تر از همیشه و نیست.
همان جائی که خسته میشوی از انتظار دیدنش و چشمهای سیاه دوست داشتنی ات به زردی همان برگ پائیزی میشود که شاید لای موهای خرمائیش ، جاگذاشته بودی و حالا ................. نیست.

عشق همان مرگی میشود که الان میبینی.
می بینی؟
جسم اسیرم را در بند دستان قدرتمندش؟

عشق درد نیست، ویرانی نیست، پریشانی نیست.
عشق همین تابوت است که هنوز التماس عاشق بودنت را میکند.......هنوز التماس میکند........هنوز التماس میکند.

مرا ببوس.... شاید طلسم این مرگ، ا زخیسی بوسه ی تو، سراغ عاشق دیگری برود حتی.

هنوز امیدی برای رهایی هست...... مرا ببوس.

مرا مرا مرا عاشقانه تر ببوس.

2004-08-04T06:40:00.000-07:00

این یخ را کنار بزن لعنتی
من باور میکنم که فردا، خورشید از سینه ی توطلوع می کند!

این خورشید را بچرخان از روی تمام پنهان شده هایت
میخواهم خودم بتابم به روی چشمهایی که اگر خیره شان کنی به من، ستاره هم نمیشوم از برق این نگاههای خواستنی ات!

تمامش کن.
این گریه ها و این بغض ها و این دل تنگی ها را تمامش کن.

تمامش کن.
این کابوس ها را تمامش کن.

می خواهم رهایم کنی توی آغوش همان"هیچ چیزی" که نمانده حتی .
می خواهم صدایت کنم آنقدر که شک کنی به آوای اسمت هر بارکه میخوانمت.

تمامش کن اما.
تمامش کن .

2004-08-01T11:49:00.000-07:00

حتی فکر نمیکردم روزی برسد که نخواهی صدایم را بشنوی ،
تو
نخواهی که صدایم را بشنوی.

یادم هست گفته هایت را که مدام تکرار نفرت بود و نفرت
کنج لبت یادت هست؟!

تو دیگر بزرگ تر از آن شدی که سایه ات فقط برای من ، آرام باشد وخنک.

روزهایی را به خاطر میسپارم که جز تو و آغوش تو، هیچ چیز نبود که چه ساده خیال میکردم این یعنی نزدیکی و این یعنی نزدیکترین بودن.
اما گفتی که نیست.
گفتی که نبود
گفتی که نمیشود که باشد.
باور میکنم که همه چیز چه ساده و راحت، باید، که باور شود.

حاشا کردی که باور کنم نبودنت را ؟
نبودنم را؟
نبودن را؟
رسم این نبودن ها ، روزی، منفورترین میشود اما.
منفورترین.
آنوقت مینشینم روی همان صندلی رو به آب و به تمام این روزهایی چشم میدوزم از اول که مطمئن شوم چقدر بودیم با هم و چقدر یادمان رفت که به یادشان بیاوریم.
لعنت به این حروف که کم است برای عشق ورزیدن.

دیگر نیستم عزیزترین، دیگر صدایم هم نیست انگار که فریاد کنم اسمت را در این ثانیه های زجرآور سکوت.
دیگر حتی صدایم هم نخواهد بود .
به تلخی همان معجونی که ساخته بودی پیشترها، قسم میخورم ،که دیگر صدایم هم نخواهد بود.

اما
باور کنم که تو
نخواستی صدایم را بشنوی؟

2004-07-21T04:42:00.000-07:00

جریانی است برای خود اما این نوشته و گفته ها.
یادت که هست:

گفت: من تکرار نمی خواهم، من عشق نمی فهمم، من عاشق نمی خواهم.

گفتم: هان؟!

گفت: من سه بهار عاشقی را بازی نخواهم کرد دوباره برایت، تا ثابت کنم به تو هم که تکرار را نمی خواهم. با هر چه مهتاب و شب و بوسه و دل ریختن ها که باشد ، اما، ارزانی تو باشد همه اش که : تکرار عشق من، انکار عاشق بودنم میشود گاهی.

گفت: دوست داشتن و عشق و خواستنت را نخواه که که فهمیده باشم.
که دست از سر این دیوانه اگر برداری، دل از محبت این مجنون اگر کشیده باشی، نمی دانم ... نمی دانم... اما، پا از این ویرانه اگر کشیده باشی شاید،
یک چیزی می شود که دلم آرامتر از الان شود برایت. آرامتر ، نرمتر، آرامتر.

گفت: من ، همینم که می بینی و همین خواهم بود که می خواهم.
می خواهی مهم باشد برایم که روزت را با من میخواهی و شبت را د رآغوش من؟
می خواهی مهم تر باشد برایم که دوستم داری آنقدر که نمی فهمم چقدر!

نه، کوچک دوست داشتنی!
من فقط ، بودنِ همیشگی ات را ، همین کنار، طلب می کنم و دستان را روی صورتم که وقتی از اشک می خواهم بمیرم، حس کنم حرارت ِ عشق را در تمام ِ نخواستنم..

تو را می خواهم، اما، همین طور که می بینی.

گفتم: آهان!

چقدر می شود که بخواهم تو را همین طور که هستی ؟
چقدر می شود که بخواهم بودنت را هر طور که هستی؟

دوســــتــــــت دارم . دوســـــتـــــت دارم. دوســــتــــت دارم. دو....

گفت:......

چیزی نگفتیم تا ته طعم بوسه ای دل خواستنی..

یادت که هست؟!

2004-07-20T11:44:00.000-07:00

تو چرا باید از این همه رنگ بی نصیب بمانی مدلیــن من!؟
من برای فضولیم معذرت میخوام.
اما اینجا هم می خوام بنویسم دوست داشتنم رو!

دوستت دارم مدلین!

2004-07-19T08:29:00.000-07:00

تمام این تسلیم شدگی ها و دلتنگی ها ی هر ساعته ، تو را به خود خواهد آورد روزی که نه تو عاشق ماندی و نه او.
اینها اگر بهانه نباشد، اگر دسیسه نباشد و اگر فریب نباشد، تو خود بهتر دانی که دروغ است حتی اگر که عشقش بنامی این کلافگی ها را .
بس نیست اینهمه خو کردن به فصلی که تو در درونش جایی یک شبه داشتی و حالا هیچ.
یک شب کم نیست عزیز من/
یک شب یلدا کجایش میتواند برای تو نا اندازه باشد؟
چرا همان شب را باز میخواهی وقتی روزِ فردایش را دیدی که هم روشن تر بود وهم گرم تر؟
تعهد به کدام خدا و به کدام آفریده اش ، تو را مجبور به این همه کفران می کند که کاش کفران نعمت بود ، نه کفران ِ خود بودن.
تو خود را کفران ِ بودن میکنی عزیز من.
آیا همان شبی که که اندازه ی عمرت، عمر کرد برایت ، عاشقانه، نباید که جاودانه بماند تا همیشه ؟ که تو هر وقت ماه دیدی ، یادِ تکه تکه کردن و زخم زدن و کشتن در تاریکی ، نیفتی؟
کمی بس کن فقط عزیز دل.کمی بس کن
و فراموش کن.
صبر میکنی که چه شود؟ با صبر کردن ِ تو آیا آبِ جاری شده در رودخانه ی دور و سرد و دراز ( که شاید روزی هم دیده باشی اش تو!) آری آیا آب رودخانه ی جاری ، با صبر کردن تو ، گرم میشود در زمستان؟ ساکن میشود در سرازیری؟ جمع میشود در فصل تک رفتن ها و تک ماندن ها؟

دوستت دارم عزیز دل. تو را به با همه ی این پرسش ها و همه این کلافگی ها دوست دارم اما باز..
دوستت دارم عزیز دل. تو را با همه ی این دوگانگی ها و مردانگی ها دوست دارم اما باز..
دوستت دارم این بار هم عزیز دل . تورا با همه ی همه ی نگفته ها و کم گفته های پنهان کرده دوست دارم اما باز..
دوست داشتن ها عزیز دل من، با تکرار زیاد نخواهد شد اما تازه که میشود این دلِ خاک گرفته با شنیدیش.
دوستت دارم اما باز..
دوستت دارم اما باز..
دوستت دارم.

2004-06-28T10:47:00.000-07:00

ولی روزی که این زبان باز شود شاید فقط دلم بخواهد که نبودن ها را گلایه کنم.
اینهمه ماندن های بی انگیزه و اینهمه دویدن های بی پاداش.
اینهمه خندیدن های تلخ را شاید روزی که این زبان باز شود ، بخواهم که گریه کنم. و میکنم حتی..
فرصت ها که کم شوند و آدمها که بی مهر، نگاهها هم مثل زبانم ساکن و مسکوت میشوند انگار اما.. نگاه که هرگز باز نمیشود. می شود؟!

تمام این کوره راه ها را که در پی حرف ها و واژه ها ، قدم به قدم جستجو می کردم هر روز، جز سایه های بی رمق و صداهای نامفهوم- درست مثل همان کابوس های همیشگی شبهای سرد نداشتن تو- جز بند آمدن های پیاپی زبان از ترس اشباح روزگرد و چهره های کریهِ هیچ کجا ندیده و جز سنگینی بغض فروخورده بروی دهانم ، چیزی دیگر هرگز نیافتم.
حتی نفس نمیکشیدم مهربانِ من که بشنوم شاید طنین صدایت را در تمام لحظه های خواستنم..

و این زبان اگر روزی باز شود و این راهِ غریب روزی تمام، به تو خواهم گفت مهربانترین:
" من لبریز از گفتنم نه از نوشتن.
باید که اینجا روبروی من بنشینی و گوش دهی.
دیگر تکرار نخواهد شد."

وبا کدام زبان باید با تو بگویم اکنون؟!
بگو ..
با کدام زبان؟

2004-06-24T11:27:00.000-07:00

یک روز به تو باز میگردم آخر.
روزی که شاید زمان نیست، مکان نیست، حرف نیست، روز نیست، هیچی نیست اصلا اما هست.
حس است و اتفاق.
همان حسی که که شاید روزی روی آن بام داشتم.
بام بلند بلند ، سبزه های تنک و خاکستری و آبی جاری اما دور.
دستانِ تو و چشمهای کوچک کرده از ترس نیزه های تیز خورشید و نگاههای نافذی که هنوز داغیش را روی تمام احساسم ،پیدا میکنم.
دست تو بود و بادِ...بادِ.. بادِ چه بود؟ میگفتی شرقی است اما هر بار که صورتت را می چرخاندی به هر جهت ، می وزید روی سنگینی و سکون تمام غصه هایت و جاری شان میکرد توی همانِ حسِ اول آن روز.
دیگر هیج دستی نمیتواند، مرا، در آغوشی هم اندازه تر از تو بگیرد.
تا کی این راههای کبودو تاریک، تمام این دل خواستن هاو نخواستن هاو تمام این نگاههای خسته و منتظر، قراراست به جایی برسد که تو نیستی؟
مگر میشود تمام این لحظه های نا گرفته و بیات شده ، در انتظار بوسه ای برای زنده شدن، بپوسند
بپوسند
بپوسند.

نیاز من اکنون به تو، نیازِ ماه است به شب، خداست به خاک ،
نیازِ من است به تو!
نیازِ من است به تو.
می فهمی؟

2004-06-15T08:43:00.000-07:00

دلم برای خودم تند تند تنگ میشود این روزها.
همین روزهایی که گم شدم بی آنکه تاریکی باشد. گم شدم بدونِ آینکه این سرزمین برایم ناآشنا باشد.
گم شدم در همین روزهایی که می شناسم تک تک لحظه هایش را.
کجا غرق میشوم ؟ کدام آب مرا با خود میبرد در نهایت .. آب را خوب میشناسم.
کجا مرا با تمام اندوخته های سبکم، حیران میکنی؟ من که از همان ابتدای راه نشان دادم که بنده ام و سربه راهِ هر کجا که بخواهند. اینهمه تازیانه برای به راه آوردن نبود.بود؟
برای باور کردن سختیِ راه هم نبود عزیز.
که با همه ی تحمل کوچکم قبول کرده بودم همه ی ناگفته های تو را درباره ی اینجا.
منم ... این خودِ من است که بود.
اما کجا گم شده که دیگر ذهنش هم نمی یابد گذشته را ، جسمش هم رخوتِ عجیب ماههای بهار را دارد در این زمستانِ سردِ تنهایی، و زبانش را هیچ واژه ی گرم و آرامی ، نوازش نمیکند

.
هان با توام دلگیرِِ من
بالاخره نگفتی کجا گم کردی مرا؟؟

2004-06-14T23:03:00.000-07:00

یک :
مدلین!
مدلین پاک نهاد من!
همه ی خوبیهای جهان را می کوبم توی صورتت بلکه چشمهایت باز شوند به روی منی که اشک را سوراخ کرده ام بسکه سنگ را چلانده ام.
این مرگ نبود مدلین! این مرگ نبود.
درخشش الماسهایی که هنوز توی چشمهای تو می چرخند،یا آن پروانه ها که روی لبهایت بازی می کنند،باور مرگ را زخم می زنند.تو نمی فهمی!اما من که همه ی زمانهایم را تلف تماشایت می خواهم،فقط،می دانم که این مرگ نبود.نیست.نباید باشد.
تو نباید می مردی مدلن!
حالا که مرده ای نباید مرا در مرگی متحرک اسیر بخواهی.
باید درست مرده باشی و توی مردگی ات مرا همانقدر عاشق دوست بداری که بودم.هستم هنوز.می فهمی؟؟؟؟!
مدلین من!
اینها که می نویسم تنها برای توست.مثل ستاره ها که برای تو آفریده شدند.مثل ماه.مثل خورشید .... و مثل من !
برای من که اینگونه،عشق را زانو زده ام،از دلت چیزی بگو!
چیزی بگو!
بگو!
.
.
.
.

هفت:
(این ها هفت خط شد؟!)

2004-06-11T06:07:00.000-07:00

هفت خط دراز با هفت نقطه ی تمام.
سرشار از نوشتن هم اگر باشم حتی ، صبر میکنم تا خط هشتم...
بنویس